Czesława Kolmerowa

Imię i nazwisko	Czesława Kolmerowa
Data i miejsce urodzenia	18.12.1917, Lwów
Data i miejsce śmierci	10.09.2002, Gliwice
Zawód	inżynier elektryk, elektronik, radiotechnik, nauczyciel akademicki

ur. 18.12.1917 r. we Lwowie (obecnie Ukraina), zm. 10.09.2002 r. w Gliwicach, inżynier elektryk, elektronik, radiotechnik, wykładowca Politechniki Śląskiej, organizatorka laboratoriów elektronicznych w wielu śląskich instytucjach dydaktycznych

Czesława Kolmerowa z domu Kornaga pochodziła z rodziny inteligenckiej. Ojciec Dominik był urzędnikiem Banku Polskiego, a matka Wincentyna z Grabowskich nauczycielką. W 1936 r. C. K. ukończyła gimnazjum humanistyczne we Lwowie, w tym samym roku wstąpiła na studia na Oddziale Elektrotechnicznym Politechniki Lwowskiej, w Grupie Radiotechnicznej. Studiowała do 1941 r. W 1942 r. uzyskała konspiracyjnie dyplom inżynierski. Od października 1941 do kwietnia 1944 r. pracowała w biurze technicznym Dyrekcji Kolei Państwowych we Lwowie jako rysowniczka techniczna. Po uzyskaniu dyplomu została przeniesiona do działu sygnalizacji i zabezpieczeń kolejowych. Od sierpnia 1944 r. pracowała w Lwowskim Politechnicznym Instytucie (radzieckiej uczelni otwartej w miejscu Politechniki Lwowskiej) jako starszy asystent Katedry Radiotechniki. Prowadziła wtedy laboratorium lamp elektronowych, radiotechniki i pomiarów radiotechnicznych, wykładała też pomiary radiotechniczne.

W 1946 r. C. K. została wysiedlona ze Lwowa na Górny Śląsk do Gliwic, gdzie od czerwca 1946 r. pracowała na politechnice Śląskiej, początkowo jako starszy asystent, a od września 1947 r. jako adiunkt Katedry Radiotechniki prof. Tadeusza Malarskiego (1883-1952). Zdała po raz drugi egzamin dyplomowy na Politechnice Śląskiej. Prowadziła wtedy wykład na temat wzmacniaczy niskiej częstotliwości z ćwiczeniami i projektem oraz wykład encyklopedii urządzeń radiotechnicznych z laboratorium dla teletechników. Po zmianie specjalności Katedry z radiotechniki na elektronikę przemysłową, wykładała od roku akademickiego 1954/1955 elektronikę przemysłową dla I kursu magisterskiego Wydziału Górniczego. Prowadziła także ćwiczenia tablicowe, laboratoryjne i projekty, wykonała szereg modeli laboratoryjnych oraz kilka prac konstrukcyjnych prototypowych, głównie urządzeń elektronicznych i pomiarowych, z których pięć znalazło zastosowanie w przemyśle. Napisała kilka publikacji dotyczących: pomiarów tensometrycznych, układów elektronicznych oraz zagadnień dydaktycznych.

W ramach dodatkowego pół etatu opracowała dwa problemy pomiarowe dla Instytutu Mechanizacji Górnictwa w Katowicach, gdzie pracowała przez 8 miesięcy w 1957 r. W 1957 r. wygłosiła 10–godzinny cykl wykładów z elektroniki dla inżynierów z przemysłu w NOT w Katowicach w ramach cyklu „Nowoczesne problemy nauki i techniki”, a także 20–godzinny cykl wykładów z elektroniki medycznej dla pracowników naukowych Śląskiej Akademii Medycznej. W 1961 r. przeniosła się do Technikum Chemicznego w Gliwicach, gdzie zorganizowała laboratorium elektroniki, a także objęła wykłady z tej tematyki w ramach pierwszej w polskich technikach specjalności z zakresu automatyki i aparatury pomiarowej chemicznej. W 1962 r. zaangażowała się do Zakładu Badań Naukowych Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego PAN w Zabrzu, gdzie zorganizowała laboratorium elektroniki. Pracowała jako etatowy starszy wykładowca i kierownik Zakładu Elektroniki Stosowanej na Wydziale Wychowania Technicznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Katowicach, wykładała tam w latach 1962–66 elektronikę stosowaną i zorganizowała laboratorium elektroniki. W latach 1964–65 zorganizowała laboratorium elektroniki w Państwowej Szkole Medycznej w Zabrzu. Była także organizatorką laboratorium elektroniki Studium Wieczorowego Politechniki Śląskiej w Katowicach.

W 1966 r. objęła obowiązki starszego wykładowcy w Katedrze Elektroniki Przemysłowej na Wydziale Automatyki Politechniki Śląskiej. Zorganizowała tam dwa nowe laboratoria elektroniczne i wykładała podstawy elektroniki, elektronikę przemysłową i metodykę nauczania przedmiotów elektrycznych na Wydziale Elektrycznym. W 1972 r. przeniosła się do Instytutu Metrologii i Maszyn Elektrycznych Wydziału Elektrycznego. W 1976 r. przeszła na emeryturę.

W 1947 r. wyszła za mąż za inżyniera elektryka Mariana Kolmera (1912–1990), od 1946 r. do emerytury adiunkta w Katedrze Maszyn Elektrycznych Politechniki Śląskiej. Mieli syna Andrzeja.

Jej bogata działalność dydaktyczna i organizacyjna doczekała się licznych nagród i odznaczeń, w tym Złotego Krzyża Zasługi, odznakami: „Zasłużonemu dla Województwa Katowickiego”, „Zasłużony dla Politechniki Śląskiej” i „XXV-lecia Politechniki Śląskiej”.

Została pochowana na Cmentarzu Lipowym w Gliwicach.

Bibliografia

Archiwum Politechniki Śląskiej, Teczka osobowa Czesławy Kolmerowej, sygn. 5669.

Programy Politechniki Śląskiej (1946-1977) dostępne na stronie Biblioteki Cyfrowej Politechniki Śląskiej https://delibra.bg.polsl.pl/dlibra/publication/25661#structure.

Rataj P., Czesława Kolmerowa, [w:] Tadeusz Malarski (1883-1952). Fizyk, pionier polskiej i lwowskiej radiotechniki, nauczyciel akademicki i patriota. Lwów-Gliwice-Kraków, red. J. Hickiewicz, Opole-Bydgoszcz 2025, s. 256-258.

Autor hasła

Piotr Rataj